En toen kreeg ik net zo’n lieve reactie in mijn mail.
Iemand had een van mijn e-books aangevraagd, het e-book voor volwassenen met AD(H)D en natuurlijk krijg je dan nog een aantal vervolg mailtjes met extra tips 😊.

Zij had vanochtend de laatste mail ontvangen en bedankte mij voor alle tips die ze had gekregen.
Ze gaat de tips toepassen in haar dagelijkse gevecht met ADD. En dat mailtje was en voelde zo bijzonder, nou eigenlijk was dat gewoon zo fijn om te lezen.

Want normaal hoor je nooit iets terug, oké vanochtend iemand die geen tips meer hoefde te ontvangen want haar kind was al volwassen. Niet dat AD(H)D of autisme over gaat maar de tips waren te veel gericht op het jongere kind.
En dan snap ik dat je daar als moeder geen behoefte aan hebt. Ik heb haar dus ook meteen uit de lijst gehaald.
Ze krijgt geen mailtjes meer van mij en zo hoort het ook.
Ik heb haar ook meteen uitgeschreven voor mijn blog omdat ze daar dan waarschijnlijk ook niet op zit te wachten.
Dus als dat uitschrijven is gelukt, wat ik oprecht hoop, krijgt ze dit blog niet meer als soort van spam in haar mail.
Het is namelijk nooit mijn bedoeling om jou te overladen met spam waar je niets mee kunt en waar je niet om gevraagd hebt.

Terug naar de eerste mail waar ik over begon.
Als ik die dan binnen krijg en ik hem nog niet heb gelezen rommelt er iets van binnen bij mij. Rommel zoals in plezier, net of je in het reuzenrad stapt. Of op een feestje binnenloopt waarvan je weet dat er niet zoveel mensen zijn die je kent.
Je weet niet wat je te wachten staat maar er gaat iets gebeuren. En dat kan heel fijn of juist absoluut niet prettig zijn. Of die nieuwe thriller die net uit is van je favoriete schrijver. Wordt het super genieten of lever dat boek je slapeloze nachten op.

En deze mail was dus fijn. Ik realiseer mij dan dat ik niet elke dag opnieuw mensen tips mail maar dat ze, die mails met tips dus, echt een functie hebben.

Als je mij achter (of is het voor?) mijn laptop ziet zitten waar ik elke dag die mailtjes handmatig, ja ik werk niet met een automatische funnel,  verstuur zonder dat ik weet hoe ze ontvangen worden….
Soms zit ik echt met een soort van denk hoofd mij af te vragen naar het waarom van die acties.

Ach, niets menselijks is mij natuurlijk vreemd, bij mij slaat de twijfel soms ook echt wel toe.
Biedt ik wel voldoende waarde, zit men wel op mij te wachten, stel ik de ander niet teleur.
Als ik dan niet oppas gaat mijn innerlijke criticus met mij aan de haal. Dan zit ik zo maar een half uur voor mij uit te staren en kom ik tot niets. En dan gaat ook mijn eigen ADD aan en nog heftig ook.
Zo ook nog gisteravond, een man van 35 jaar met ADHD. Terwijl ik denk biedt ik wel genoeg in mijn gesprekken geeft hij aan na vier gesprekken al het verschil te merken. Hoe dan? Nou gewoon omdat ik zoals hij zei precies weet waar ik het over heb en dat is zeldzaam. Na alle hulp die hij tot nu toe had gezocht was hij dit nog nooit eerder tegen gekomen. “Nicole, je bent je geld meer dan waard.”

Maar als ik in die soort of neergaande flow dreig te komen heb ik zelf gemerkt dat voor mij het dan helpt om iets te gaan doen waarbij ik wel moet nadenken maar waarbij ik niet moeilijk over hoef na te denken. Dat brengt rust, hé misschien nog wel een extra tip om toe te voegen aan die bewuste funnel.

Bij mijn van mijn andere cliënten werkt deze manier van werken/denken namelijk ook vertelde een van hen mij afgelopen week.
Hij heeft een eigen bedrijf en er zijn altijd wel van die klussen die blijven liggen waar je niet te veel aandacht aan hoeft te besteden maar die je wel moet doen. Op het moment dat zijn ADHD het van hem overneemt neemt hij die lijst erbij. En ja, dan komt er weer rust in zijn brein. Maar ook privé, er komt rust in het gezin dus ook bij zijn kinderen. Die hebben namelijk super uitgebalanceerde voelsprieten over hoe wij ons voelen. En ja, daar reageren ze meteen op.

Al met al een rommelig blog deze week, zal wel aan het mooie weer liggen en aan de vrije dagen die er aan komen maar ook aan het positieve gevoel dat die ene vrouw mij gaf met haar mail.

Voor nu hele fijne paasdagen met hopelijk mooi weer maar hopelijk vooral een rustig thuisfront. Volgende week zal ik er voor zorgen, in ieder geval ik zal het proberen, dat er weer een beetje meer structuur in mijn wekelijkse schrijfsel zit.

Lieve groetjes, Nicole

Fotocredits: Maaike van Amen