Onze oudste, een dochter, logeert deze week bij mijn man en mij met haar twee kleine kindjes.Haar man zit voor zijn werk een week in het buitenland. Zo ontlasten we haar een beetje, en genieten wijzelf heel erg veel.

Ik slaap met onze kleinzoon, 2 jaar en 8 maanden samen op onze logeerkamer. En elke ochtend zo rond vijf uur hoor ik een klein stemmetjes dat mij mededeelt: ”Oma ik hoor de ganzen, hoor jij ze ook?”. “Oma, ik ben nu echt wakker hoor, mag ik bij jou komen liggen in bed?”
En natuurlijk mag dat, ik geniet van dat kleine slaperige lijfje bij mij in bed.
Een lijfje wat trouwens eenmaal naast mij ook niet meer gaat slapen maar dat terzijde.

Maar eerlijk gezegd voel ik nu na een aantal korte nachten wel dat ik niet meer piep ben. Sterker nog dat ik de zestig ben gepasseerd.
Gisteren, maandag, had ik vrij gepland omdat normaal mijn schoonzoon dan de taken waarneemt thuis. Toen begon mijn dag om zeven uur met nummer twee erbij in bed, negen maanden is ze nu. En ze was ziek. Maar oh wat was het gezellig, het oma spelen!

Ik realiseerde mij dat ik hoe makkelijk ik dit vroeger allemaal op mij nam. Toen lag ik nachten wakker van de zorgen maar niet omdat een kind mij wakker hield. En daar waren medicijnen voor die soms zorgden voor wat nachtrust. Niet ideaal maar ik had geen keuze.
Terwijl nu het de ouderdom is die toch langzaam er in tikt bij me.
Ach het is maar een week en zondag slaap ik wel weer bij.

Ouders die vast lopen

Dit geld niet voor de moeder die ik af en toe spreek. Ze belt of appt als ze even wil sparren of als ze opnieuw vastloopt in de hulpverlening rondom haar gezin.
Ze hebben twee kinderen waarbij de problemen zo heftig aanwezig zijn dat er in hun nachten vaak in korte stukjes word geslapen. Dus door hen alle vier.
De kinderen hebben overdag zoveel last van extreme overprikkeling dat die er alleen ’s nachts uitkomt. Er uitkomt in de vorm van angsten en huilbuien die niet met een kusje en een slokje water op te lossen zijn.

Het gebeurd niet expres maar het gebeurd wel

Overdag uiten de problemen zich heel anders, dan zijn hun kinderen veel boos of niet aanspreekbaar op hun gedrag. Niet uit moedwilligheid of bewust maar omdat ze nog niet anders met hun stress om kunnen gaan.

Ik geef het je te doen. Overdag twee kinderen di elkaar regelmatig de tent uit vechten. ’s Nachts twee kinderen die uit pure paniek niet meer kunnen slapen.

Deze ouders lopen al een aantal jaar op hun tenen, oververmoeid zijn ze. En bij tanken lukt niet meer.

Er is geen sociaal vangnet waar hun kinderen een nachtje kunnen slapen of eigenlijk waken maar ook overdag is een oppas haast niet haalbaar. Ze lopen op hun tandvlees en vanuit de buitenwereld is er weinig begrip voor hen. Niet van de direct leidinggevende die vind dat het werk niet onder de thuissituatie mag leiden.
Maar ook niet van familie en vrienden die vinden dat ze maar wat strenger moeten zijn. Of ze dat niet al geprobeerd hebben 😢.
Ze hebben werkelijk de hele trukendoos opengegooid met hulp van zoveel hulpverleners maar het werkt niet. Niets werkt op dit moment meer.

Mijn waarde weet ik steeds beter

En aan hen lag ik dus vanochtend om kwart over vijf te denken toen ik mijn neus begroef ik de blonde haartjes van mijn kleinzoontje. Mijn nachten zijn even wat korter maar ik weet dat dit tijdelijk is. Hun nachten zijn al jaren heel kort en er is geen zicht op verandering.
Ik voel tot in mijn botten en tot diep in mijn vezels met ze mee.
En ik weet dat ze echt niet de enige ouders zijn waar dit tafereel zich afspeelt.

Als ik dan gewoon af en toe haar even een hart onder de riem kan steken heeft dat wat ik doe waarde.

Het volgende bericht kreeg ik vorig week van een moeder die een kennismakingsgesprek had aangevraagd:
‘Ik lees al langere tijd jouw blogs, waar ik heel veel (h)erkenning in vindt en troost uit put.
Ik ben niet de enige! Ik zit vast, er is geen beweging meer.”
En de rest wat ze schreef is tussen haar en mij. Maar ook haar biedt ik dus heel veel meer waarde. En die voelde ze, anders had ze geen Ja gezegd. Dat is waar ik ook vanochtend, dit keer met een wat minder frisse blik, mijn bed voor uitkom.

Ze zijn niet de enige, jij bent niet de enige. Er zijn er zoveel die net zo vast zitten als jij zit en pas als we dit gaan delen met elkaar komt er een beetje ruimte om adem te halen. Om te delen dat het gewoon soms niet makkelijk is om een kind te hebben met autisme of AD(H)D maar dat je dus niet alleen staat.

Liefs, Nicole ❤️