Na aanleiding van mijn laatste blog over Marianne kreeg ik dit keer een aantal reacties in mijn mail.

Jullie herkende je, verdrietig genoeg, massaal in het stuk wat ik had geschreven over Marianne en de dolk in haar rug die ze kreeg van haar zogenaamde vrienden.

En als een soort aanvulling kreeg ik nog een groot aantal voorbeelden die jullie zelf te horen hebben gekregen uit jullie omgeving.
Deze voorbeelden zal ik hieronder beschrijven, en dan zonder jouw naam te noemen maar bedankt dat jij hebt gereageerd en mij hierdoor input hebt gegeven voor dit nieuwe blog.

Een reactie

Een van jullie mailde mij dat ze, toen ze aan een vriendin vertelde dat ze zich zoveel zorgen maakte over haar kind het brusje  in haar gezin, dat die vriendin het vergeleek met haar eigen kind die niet was uitgenodigd voor een feestje. “Hoe dan, ze kent onze situatie zo goed en dacht dat ze mijn zorgen begreep maar als dan de reactie zo kil en afstandelijk is denk ik dat zij zich nooit echt heeft verdiept in onze situatie. En ja dat voelt eenzaam. Als ik mijn pijn en verdriet al niet bij haar kan delen bij wie dan wel?”

Een andere mail ging over de reactie die een ouder kreeg toen ze vertelde dat haar kind altijd zo boos reageerde op haar. “Ja maar ben jij zelf dan wel lief naar hem of reageer je niet gewoon te fel? Misschien moet je er een keertje minder bovenop zitten.
En laat hem zelf maar de consequenties eens voelen als hij niet luistert. Dan laat je het toch gewoon gebeuren, hij is al 14 hoor.”
Ik zit er misschien wel te veel bovenop maar als ik niets doe gebeurt er helemaal niets. Hij kan zich zelf gewoon niet zelfstandig aankleden en douchen, dat lukt niet ook al is hij 14 jaar.
Ik moet hier echt boven op zitten en misschien reageer ik niet altijd even empathisch na een lange dag werk maar ik begrijp mijn kind in ieder geval wel. En dat is wat bij zoveel anderen in onze omgeving zo verschrikkelijk mis.

Dat familielid wat het niet wil snappen

Een derde ouder mailde mij over het meningsverschil wat zij ooit had met haar zus over haar opvoeding. “Ik zei vroeger altijd dat ik het zo belangrijk vond dat jongeren voordat ze gaan samen wonen eerst apart wonen. Op die manier leren ze zichzelf pas echt kennen. En dat vind ik nog steeds trouwens al is dat uit huis gaan van kinderen haast niet meer mogelijk met de huidige woningnood, maar dat terzijde. Het probleem van een tekort aan kamers speelde indertijd niet maar ons kind kon gewoon niet voor zichzelf zorgen als 20 jarige.  Zij had nog te veel sturing en steun nodig en zou verdrinken als ze uit huis ging. Niet alleen ons idee maar ook van haar behandelaars.

Alleen mijn zus bleef maar benoemen dat ik zelf hier niet transparant is was Ik beleed het ene en handelde anders. Ook na herhaaldelijke uitleg van mijn kant dat het voor mijn dochter gewoon niet mogelijk was bleef zij, mijn zus, hier maar op terug komen. En ze snap dus echt niet wat ik bedoel. Of ze snapt het wel maar wil haar gelijk halen. Eigenlijk verteld ze mij als we elkaar eens zien min of meer dat ik als moeder heb gefaald. Gefaald omdat onze dochter een langere periode nodig had om te groeien. Ik wordt er zo moe van mij elke keer te verdedigen dat ik het contact met haar op een heel laag pitje heb gezet.”

Wat krijg jij allemaal te horen?

Ook Julia, die soms voor mij een gastblog schrijft heeft het regelmatig over de eenzaamheid die haar kan overvallen door het gebrek aan medeleven in haar omgeving.

Als jij de bovenstaande reacties die ik ontving nu leest zijn er vast nog meer voorbeelden die jij mij had kunnen geven.
En ja, je mag mij altijd mailen om jouw verhaal kwijt te kunnen.
Wie weet gebruik ik het natuurlijk altijd anoniem wel in een blog bericht.
Omdat de buitenwereld zo weinig kan voelen, eigenlijk wil voelen wat het precies inhoudt om een kind met een beperking op te voeden.
Een oordeel is altijd zo makkelijk als je niet de moeite neemt om echt door te vragen. Te vragen hoe het gaat en of je soms iets kunt betekenen voor de ander.
En gelukkig zijn die mensen er echt ook, ik had ze ook in mijn omgeving. Vrienden die echt oprecht met ons mee dachten wat voor ons helpend zou zijn. En ja, die vrienden koester ik nog steeds, wat zij indertijd voor mij betekende neemt niemand mij meer af.

Op 14 november geef ik een masterclass waarin er ook voldoende ruimte is voor jou om jouw verhaal te delen. En waar jij je gezien voelt door de andere ouders, ouders die net als jij soms iets meer moeite hebben met de opvoeding van hun kind. En dat zegt niets over het houden van maar wel over alle extra zorg die je dagelijks kan overspoelen. Want nee, die zorgen zijn niet zomaar opeens verdwenen als jij morgenochtend wakker wordt.
Je kunt je hier aanmelden voor de gratis masterclass die ik via zoom geef.

En weet en voel dat je welkom bent, want echt we hoeven niet alles alleen te doen.

Lieve groetjes, Nicole

 

Fotocredits: Maaike van Amen